صبح ها وقتی خورشید در می آیدمتولد بشویمهیجان ها را پرواز دهیمروی ادراک فضا، رنگ، صدا ،پنجره گلنم بزنیمآسمان را بنشناسیم میان دو هجای هستیریه را از ابدیت پروخالی بکنیمبار دانش را از دوش پرستو به زمین بگذاریمنام را باز ستانیم از ابراز چنار، از پشه ،از تابستانروی پای تر باران به بلندی محبت برویمدر به روی بشر و نور و گیاه و حشره باز کنیم .*سهراب سپهری

می گویند منبر را از چوب درخت گردو می سازندکه بسیار محکم و با کیفیت است.درخت گردو علاوه بر چوب مرغوب،سایه و بار خوبی هم دارد.اما درخت چنار میوه ندارد، سایه درست و حسابیهم ندارد، از آن چوبه دار میسازند.دعوای این دو درخت در شعر استاد شهريارشنیدنی ست!*گفت با طعنه منبری به چنار:سرفرازی چه میکنی؟ بی بار!نه مگر ننگ هر درختی تو؟کز شما ساختند چوبه دار!*پس بر آشفت آن درخت دلیر،رو به منبر چنین نمود اخطار؛گفت: گر منبر تو فایده داشت،کـار مردم نمی کشید به دار !

درس اولعشق را بی معرفت معنا مکنزر نداری مشت خود را وا مکندرس دومگر نداری دانش ترکیب رنگبین گلها، زشت یا زیبا نکندرس سومپیرو خورشید یا آیینه باشهر چه عریان دیده ای افشا مکندرس چهارمای که از لرزیدن دل آگهیهیچ کس را هیچ جا رسوا مکندرس پنجمدل شود روشن زشمع اعترافبا کس ار بد کرده ای، حاشا مکندرس ششمزر بدست طفل دادن ابلهی ستاشک ر ا نذر غم دنیا مکندرس هفتمخوب دیدن شرط انسان بودن استعیب را در این و آن پیدا مکن